Hai persoas que pasan toda a súa vida na mesma casa, a casa natal onde descansa o pasado familiar. Benigno, aos seus oitenta e oito anos aínda dorme, come e soña no fogar que o viu nacer, o fogar que se enraíza á terra para elevarse ao ceo. A casa tense soa, xunto a Benigno e a súa tartaruga Totó, entre o limbo dos recordos, o ritual do cotiá e a espera do día final. Ao caron da casa, o seu horto, ao que acode diariamente para acompañar ás súas galiñas, e traballar na terra coas sementes herdadas dos seus antepasados, que cataloga e conserva ceremoniosamente. Benigno desfruta e sofre en soidade, pero está a perder a súa visión e apresúrase en inventariar todos os seus bens e rexistrar os recordos familiares. Nun diálogo consigo mesmo, medita o seu testamento e angústialle o final da súa casa. Ante este escenario, Benigno dáse á música como a un talismán, que o transporta a un estado de conciencia e preparación ante o que será o maior dos seus silencios, a imaxe da súa propia e última desaparición.