«Caput Mortuum» é un libro que pensa o corpo, a linguaxe e o tempo desde a ruína ecolóxica, política, amorosa e textual. O título remite ao pigmento caput mortuum, tamén ao residuo alquímico, o que queda despois do lume no crisol, o resto aparentemente inútil, pero cargado de sentido. O poemario xira arredor desa idea de resto: árbores mortas ou catalogadas, amores en entretempo, xeracións esgotadas, linguaxes saturadas. A escrita parece preguntar que se pode facer co refugo, co que xa morreu, co que xa foi dito e volve prender na palabra.