A anarquía das pálpebras é o pouso que queda preso entre as pestanas xusto no intre no que alguén sorrí coma quen non quere facelo, mais non pode evitalo. O pouso escorrega por debaixo das pálpebras até atravesar as córneas e converterse nestes versos, escritos ás veces cos ollos fechos, outras mirando a néboa morna, buscando nela algún repouso. Podemos agochar o que reflicten as pupilas cando namoramos? Podemos controlar o que deixamos escapar polo oco entre as pálpebras? Non é a mirada o único que queda verdadeiramente revolucionario?